Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013

Ο κουρέας, ο Θεός και το κακό στον κόσμο (μια όμορφη ιστορία)


Μια φορά πήγε ένας τύπος στο κουρείο για το καθιερωμένο κούρεμα και ξύρισμα. Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισε μια καλή συζήτηση. Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα…Όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του Θεού, ο κουρέας αναφώνησε:
- Δεν πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει.
- Γιατί το λες αυτό; ρώτησε ο πελάτης.

Και ο κουρέας είπε: 
- Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου γιατί, αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι; Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά; Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος. Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονεί να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται.
Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση. Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.
Όμως μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόμο με μακρυά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια. Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος. Εκείνη τη στιγμή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.
Τότε είπε στον κουρέα:
- Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!
- Πώς μπορείς να το λες αυτό; ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας. Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι αυτά που λες;
- Όχι! απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: Οι κουρείς δεν υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και με μακρυά βρώμικα μαλλιά, όπως ο τύπος απ’ έξω.
- Μα… οι κουρείς όντως υπάρχουν! Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε μένα.
- Ακριβώς! απάντησε ο πελάτης. Αυτό είναι το θέμα! Ο Θεός, επίσης υπάρχει! Και αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν και δεν αναζητούν σε αυτόν βοήθεια. Γι’ αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσμο.

Αναδημοσίευση από: http://aoratigonia.blogspot.gr
Πηγή: http://istologio.org 

Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

Θέλω να ξέρω...

“Δε με ενδιαφέρει τι δουλειά κάνεις…
Δε με ενδιαφέρει πόσο χρόνων είσαι…
Δε με ενδιαφέρει ποιοι πλανήτες είναι γύρω από το φεγγάρι σου…
Δε με ενδιαφέρει να μάθω πόσα λεφτά έχεις…
Δε με ενδιαφέρει που και τι έχεις σπουδάσει…
Θέλω να ξέρω τι σε κάνει να πονάς κι αν τολμάς να ονειρευτείς  το να καταφέρεις να κάνεις αυτό που η καρδιά σου λαχταρά. 
Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το βάθος της δικής σου λύπης, αν είσαι ανοιχτός στις προδοσίες ή αν έχεις ζαρώσει από το φόβο. 
Αν μπορείς να χορέψεις στην αγριάδα και να αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει χωρίς να ανησυχείς και να πρέπει να προσέχεις να είσαι ρεαλιστής και να θυμάσαι τα όρια σου. Θέλω να ξέρω αν τολμάς να απογοητεύσεις κάποιον με το να είσαι ο εαυτός σου.
Αν αντέχεις την κατηγορία αρκεί να μην προδώσεις τη δική σου ψυχή. 
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να δεις την ομορφιά ακόμη και όταν δεν είναι όμορφη η μέρα. 
Θέλω να ξέρω αν κάτι σε στηρίζει μέσα σου όταν όλα έξω καταρρέουν. 
Θέλω να ξέρω αν μπορείς όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου να απολαμβάνεις αυτές τις μοναχικές στιγμές. 
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να σταθείς στην άκρη της θάλασσας και να φωνάξεις στο ασήμι της πανσελήνου και στο χρυσάφι το ήλιου:
 “Ναι!!! Είμαι άνθρωπος σημαντικός και η ζωή μου ανήκει!”

~ποίημα ανώνυμης Ινδιάνας~


Αναδημοσίευση από: http://alliotikathriskeytika.blogspot.gr

Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

Γίνε λίμνη...

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας σοφός γέροντας δάσκαλος.
Είχε βαρεθεί να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς έτσι μια μέρα αποφάσισε να τον στείλει να του φέρει λίγο αλάτι.
Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιεί.
«Τι γεύση έχει;» ρώτησε ο δάσκαλος.
«Πικρή» είπε ο μαθητής.
Τότε ο δάσκαλος είπε στο νεαρό να πάρει άλλη μια χούφτα αλάτι και μετά να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη. Ο μαθητής έκανε ότι του είπε. Έπειτα ο δάσκαλος του είπε να το δοκιμάσει πίνοντας από το νερό της λίμνης και τον ξαναρώτησε τι γεύση έχει.
«Γεύση φρεσκάδας» απάντησε ο μαθητής.
«Το αλάτι το ένοιωσες καθόλου;» ρώτησε ο δάσκαλος.
«Όχι» απάντησε ο νέος.
Στο σημείο αυτό ο δάσκαλος έπιασε τα χέρια του μαθητή και του είπε:
«Ο πόνος στη ζωή είναι καθαρό αλάτι.
Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια.
Όμως η ποσότητα της πίκρας που δοκιμάζουμε, εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο εκείνο μέσα στο οποίο βάζουμε τον πόνο.
Έτσι,
το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις όταν υποφέρεις
είναι να διευρύνεις την αίσθηση των πραγμάτων…
Πάψε να είσαι το ποτήρι.
Γίνε η λίμνη!»
Όλοι έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι ο δικός μας πόνος πονάει πιο πολύ. Κι όταν πονάμε γινόμαστε ακόμα περισσότερο το κέντρο του κόσμου. Ο εγωισμός αυξάνεται πόσο μάλλον όταν είναι και δικαιολογημένος… Αυτό και μόνο του επιτρέπει να βγει έξω να διαδηλώσει με σημαίες και με ταμπούρλα….
Και ποιο το αποτέλεσμα;
Ο πόνος αυξάνεται διότι ως γνωστόν σε ότι εστιαζόμαστε δε συρρικνώνεται αλλά μεγεθύνεται. Όσο μικρότερο το ποτήρι, τόσο μεγαλύτερος ο πόνος. Όσο πιο κοντινή η απόσταση απ’ όπου τον βιώνουμε, τόσο πιο απέραντος μοιάζει.
Αν όμως βυθίσουμε τον πόνο μας στην απύθμενη λίμνη του πανανθρώπινου πόνου και μετά κοιτάξουμε τη λίμνη από το απέναντι βουνό θα συνεχίσει να έχει την ίδια ένταση, την ίδια σημαντικότητα και το ίδιο βάθος;
Μια δοκιμή θα μας πείσει.

 peacefull-mind.blogspot.gr

Αναδημοσίευση από: http://enallaktikidrasi.com 
Πηγή: http://alliotikathriskeytika.blogspot.gr

Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013

Γνωμικά για την θλίψη και τον πόνο

Η μελαγχολία είναι η ευτυχία του να είσαι θλιμμένος.
 Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας

Η υπερβολική λύπη γελάει. Η υπερβολική χαρά κλαίει.
 William Blake, 1757-1827, Άγγλος ποιητής και ζωγράφος

Αυτό που σε καταθλίβει δεν είναι η κατάσταση, αλλά η σημασία που δίνεις σ' αυτήν.
 Sam Pavlina, Αμερικανός blogger

Οι μεγάλοι πόνοι είναι βουβοί.
 Σίλερ, 1759-1805, Γερμανός συγγραφέας και ποιητής

Ο πιο βαθύς τρόπος για να αισθανθούμε κάτι είναι να υποφέρουμε γι' αυτό.
 Gustave Flaubert, 1821-1880, Γάλλος συγγραφέας

Η λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε.
 Οδυσσέας Ελύτης, 1911-1996, Ποιητής, Νόμπελ 1979

Αυτοί που δεν κλαίνε ποτέ, είναι γεμάτοι δάκρυα.
 Maurice Chapelan, 1906-1992, Γάλλος γνωμικογράφος & δημοσιογράφος

Τίποτε δεν ομορφαίνει τόσο μια γυναίκα όσο η θλίψη.
 Andre Berthiaume, 1938-, Γαλλοκαναδός συγγραφέας

Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί.
 Γιώργος Σεφέρης, 1900-1971, Έλληνας ποιητής, Νόμπελ 1963

Μόνο όταν υποφέρεις καταλαβαίνεις πραγματικά.
 Ιούλιος Βερν, 1826-1905, Γάλλος συγγραφέας                 
 

Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 2013

Ο πόνος θέλει μια σκέψη...


Δε σου κράτησα ποτέ κακία...
Παράπονο μόνο...
Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου...
Να σου στείλω ένα μήνυμα...
Κι εσύ δεν άκουγες...
Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου,
για να καθίσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του.
Ο πόνος θέλει μια σκέψη...
Ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει... Όταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός.
Πιο κοφτερός... Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει,
ώσπου να σε ρημάξει...
Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα.
Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή...
Και καθόλου οχυρωμένη.

Αλκυόνη Παπαδάκη